KiBom " BLOG เน่าๆ ของเราเอง

 

     ตอนนี้ไม่ต้องทำอะไรแล้วคงมีเวลาให้ตัวเองมากขึ้น

อยากทำอะไร ไปไหน ก็ไปได้ตามสบาย (สักระยะหนึ่ง)

ถ้าเราเปลี่ยนอะไรรอบตัวเรา อาจจะดีขึ้นก็ได้

ก็เลยเปลี่ยนทุกอย่าง ที่ทำงาน เปลี่ยนจากอยู่บ้าน

จะลองไปเช่าห้องอยู่เหมือนเพื่อนๆ (จะรอดหรือปล่าวหน่า)

เปลี่ยนจากที่เคยอยู่คนเดียว หมกมุ่นกับเรื่องเดิมๆ

กับสภาพจิตใจเดิมๆ ความเป็นอยู่เดิมๆได้เจออะไรใหม่ๆ

อาการที่เป็นอยู่ตอนนี้ก็อาจจะหายได้

คนเราป่วยที่กายยังพอรักษาได้ แต่ถ้าใจป่วยหล่ะ

เราจะทำไง ใช้ยาอะไร หาหมอที่ไหน

ทำไมนะ ความรู้สึกนี้เราถึงแบกรับมันมาได้ตั้งหลายปี

ความรู้สึกเสียใจ ความรู้สึกสูญเสีย ผิดหวัง

กับบางสิ่งที่ไม่มีวันกลับคืนมาได้

ที่แล้วมาเรากอดความรู้สึกที่ต้องสูญเสียใครคนหนึ่ง

กอดความความเสียใจไม่เคยปล่อย ไม่เคยวาง แบกรับความผิดหวัง

จากวันนั้นถึงวันนี้ นานแล้วนะ เวลาเดินมาไกลแล้วนะ

ยังไม่ถึงเวลาอีกหรอ ที่ต้องคลาย ต้องวางทุกอย่างลง

แบกไว้รับไว้เพื่ออะไร เพื่อใคร

ความเสียใจก็อยู่ที่เราคนเดียว เสียใจคนเดียว

คนที่เขาจากไปก็ไม่มีวันกลับมาหาเราได้หรอก

หัวใจมันก็เหนื่อยเป็น อ่อนเเอเป็น

ทำไมต้องอาลัยอาวรณ์ได้ถึงขนาดนี้

ถามตัวเองทุกครั้งว่าทำไมถึงไม่ยอมปล่อย ยอมวาง

หรือทำใจไม่ได้ แต่เวลาก็นานมามากแล้ว

ปล่อยสักที วางสักที เหนื่อยเหลือเกิน

ไม่มีใครเป็นของใคร การสูญเสียคนที่รักเป็นเรื่องธรรมดา

แต่มันไม่เคยทำใจได้สักที

รักมาก....ก็ย่อมเสียใจมากเป็นธรรมดา

แต่ถึงเวลาหรือยัง.....ว่าปล่อยวางสักทีเถ่อะ

เหนื่อยเหลือเกิน.......?????