เคยได้ยินไหม๊..ที่เขาว่า "ผู้หญิงจะเริ่มนับหนึ่งถึงร้อย แต่ผู้ชายเริ่มจากร้อยแล้วลดลง"
ที่ผ่านเวลาที่อยู่คนเดียว เราทำอะไรเองทุกอย่าง
มีความสุขเเบบเรียบๆง่ายๆ
แต่วันหนึ่ง ก็ได้รักใครสักคน
ที่ไม่รู้ว่าวันข้างหน้าจะเป็นไปยังไง.....?
เริ่มแรกที่เราคบกัน
"เช้าบอลโทรมาปลุกให้ตื่นไปทำงาน"
"พักเที่ยงทานข้าวเสร็จ ก็โทรมาหา"
"เลิกงานตอนเย็น ก็โทรมา"
"ก่อนนอน ก็โทรส่งกันเข้านอน พูดฝันดี"
"ยังไม่รวมเวลาอื่นที่ส่งไลน์ คุยกันตลอด"
ฉันเคยพูดน่ะ ว่าอย่าให้มากกว่าไปกว่านี้(ตามประสายายแก่หรือเปล่าน่ะ)
ฉันคิดว่า "ผู้หญิงเป็นเพศที่เวลาได้รับการใส่ใจมากๆมันจะเคยชิน
แต่พอวันหนึ่งแฟนไม่มีเวลามาเอาใจเหมือนเดิม
เธอก็จะเริ่มคิดมาก เริ่มคิดไปเอง เริ่มประสาท
และเรียกร้องความสนใจ ให้กลับมาเหมือนเดิม
ด้วยอาการบ้าๆบอๆ งี้เง้า ง๊องแง๊ง
มันเป็นอย่างนั้นจริงๆน่ะ
ถ้าผู้หญิงไม่งี้เง้า ง๊องแง๊ง ผู้ชายคงคิดว่าโลกอาจสงบสุขขึ้นหรือเปล่าน่ะ
แต่เพื่อนฉันที่แต่งงานมีครอบครัวแล้วบอกว่า
"ถ้าผู้หญิงเลิกงี้เง้า ง๊องแง๊ง โลกจะขาดความลุ้นระทึก"
หนังสือของคุณกาละเเมร์บอกว่าไว้ว่า
 "เวลาผู้หญิงรักใครสักคน อย่าเสียความเป็นตัวของตัวเอง"
แต่ตอนนี้ฉันรู้สึกกระวนกระวายใจน่ะค่ะ
ฉันมานั่งอยู่คนเดียว แล้วมองย้อนกลับไป คิดในแง่บวก
"มีแฟนเด็ก ได้อะไรกว่าที่คุณคิด ....? (อ่ะน่ะ) -_-''
แล้วอะไรบ้างหล่ะ.....คิดๆๆ ....?
ทุกวันแค่มีเวลาไปนั่งกินข้าว ดูหนัง หาเวลากุ๊กกิ๊กกัน
ฉันยังไม่มีเลย ทำแต่งาน งานแล้วก็งาน
พอมารู้ตัวอีกที หญ้าอ่อนของฉันก็ต้องไปหาเพื่อน เที่ยวกับเพื่อนแทน
อยากหาอะไรที่มันลุ้นระทึกทำด้วยกันบ้าง
ก็เข้าใจน่ะ....ลองมองย้อนไปตอนที่เราอายุประมาณ 20-21 ซิ
ตอนนั้นฉันเรียนจบปริญญาตรีพอดี
คิดในใจว่าอยากเที่ยวให้หนำใจ อยากไปทุกทีที่อยากไป
อยากลองทำอะไรที่ไม่เคยทำมาก่อน
อยากทุ่มเทให้งานที่ตัวเองรัก...................
และฉันก็มานั่งน้ำตาซึมทันที ว่าหญ้าอ่อนของฉันก็กำลังเป็นเหมือนฉันในตอนนั้น......
     การปรับตัว มองให้กว้างในทุกมุม คิดให้ไกล
การทำงานคุณเก่งแค่ไหน....แต่เรื่องความรัก
บอกตามตรงฉันจะบริหารสถารการณ์นี้อย่างไร
มันเริ่มมีความเสี่ยงไหม๊ต่อไปข้างหน้า.....
ผลกำไรกับค่าตอบแทนหล่ะ......? (ความรักมีเรื่องแบบนี้ไหม๊)
หรือต้องอยู่ในสถานการณ์เสี่ยงตลอดเวลา........?
ผู้ชายอย่าทำให้ผู้หญิงนิสัยเสีย
กับการมาเอาใจในตอนแรกๆแบบทุ่มทุนสร้าง
แล้วก็มาแผ่วปลาย มันทำให้คุณผู้หญิงคิดมากรู้ไหม๊ค่ะ
ว่าสถานการณ์ต่อไป จะมาแบบไหน.....?
 
คุณเอางานที่ยากลำบากแค่ไหนมาให้ฉันทำ
ฉันยังวางแผนได้
แต่เรื่องความรัก.......ต้องใช้แผนไหน มีแผนสำรองหรือเปล่าน่ะ ?
อย่าทำร้ายฉันด้วยการเอาใจมากเกินไป
BALL AND BOM
    ฉันไม่รู้น่ะว่าคนอื่นเขาจะมองมาที่เราสองคนยังไง.....?
กับการที่ผู้หญิงเลขอายุขึ้นเลขสามอย่างฉัน...กับแฟนที่อายุแค่ยี่สิบเอ็ดปี
ถ้าเป็นคนไม่รู้จักก็คงมองเฉยๆแล้วไม่คิดอะไร ที่มองเราสองคนเหมือนคู่รักทั่วไป(เพราะฉันหน้าอ่อนมั้ง5555+)
แต่กับคนที่รู้จัก ยอมรับลำบากใจจะตอบคำถามเหมือนกัน
กับคำเตื่อนด้วยความหวังดีของเพื่อนๆ ที่คิดว่าไม่น่าไปด้วยกันรอด
ความรัก คืออะไร......?
การใช้ชีวิตร่วมกัน เป็นยังไง.....?
ฉันไม่เคยมีประสบการณ์ทางด้านนี้กับใคร เพราะเป็นสาวโสดมาสามสิบปีพอดี
ชีวิตก็คืองานกับงาน เหมือนผู้หญิงทำงานทั้วไป
คุณเคยคิดไหม๊.........?
เวลาคุณเรียนจบปริญญาตรี คุณได้งานทำ
ใครๆก็หวังอยากมีใครสักคนแต่งงานมีครอบครัว
กับผู้ชายสักคนที่สามารถดูแลคุณได้ 
แต่ฉันก็เหลือรอดมาจนถึงอายุขนาดนี้....T^T!
      เวลาที่ผ่านมาฉันเฝ้ามองเด็กผู้ชายคนหนึ่ง มาตลอด
เขาก็แค่ผู้ชายวัยรุ่นธรรมดาแต่ที่ไม่เหมือนใครตรงที่เขามีคิดความอ่านเป็นผู้ใหญ่กว่าตัว
และหน้าตาที่ชวนให้เเอบมองนั้นแหล่ะ 555+
บ้าบอคอแตก กวนตีน เฮฮาเวลาอยู่กับเพื่อนๆ
เวลาหัวเราะ เวลายิ้มก็ชวนมองน่ะ เหอๆๆๆ -_-''
   อะไรทำให้เราสองคนมาคบกัน ฉันยังหาสาเหตุไม่ได้....?
ว่าอยู่ๆเรามารักกันได้อย่างไร ทั้งๆที่เวลาที่ผ่านมาเราสองคนเจอกันตลอด
แต่ไม่เคยมีโอกาสได้คุยกัน
ความบ้าของฉันมั้ง....อาจจะเป็นคำท้าทายจากฉันก็ได้ที่พูดกับเขาว่า
"ภายในเวลาหนึ่งเดือนฉันจะทำให้เขารักฉัน"
และตอนนี้เขาก็รักฉันจริงๆค่ะ ^_^
เราใช้เวลาหนึ่งเดือนเพื่อเป็นคู่รักสาธิตกันมาค่ะ...
แต่นับจากนี้ต่อไป พวกเราผ่านหลักสูตรเป็นแฟนกันจริงๆแล้วค่ะ
มันเป็นการเริ่มต้น ปลูกต้นรักที่ผิดแผกไปบ้าง
แต่เวลาผ่านมาสามสิบปีนี้...ฉันเพิ่งรู้ว่าการยิ้มอย่างสุขใจ มันเป็นยังไง
....ถ้าว่า..ต่อไป จะเกิดอะไรขึ้นก็จะสู้ๆน่ะค่ะ เลิกเดินมาทางนี้แล้วนี้หน๊า
"ความรักมีผิดหรือถูกไหม๊น่ะ"
Bom & Ball

วันที่ 26/04/56

posted on 26 Apr 2013 22:08 by eiayasu
 วันที่ 26/04/56
 เธอเห็นท้องฟ้านั้นไหม เห็นเงาของเมฆหรือเปล่า
ทะเลสีครามที่ทอดยาว เห็นความรักฉันบ้างไหม
..........
..............